O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Miłość nie jest darem dla „dobrych” ludzi, lecz fundamentalnym warunkiem życia dla wszystkich.

Oto kolejna religijna książka dra ojca Slavka Barbaricia. Równocześnie jest to kolejne świadectwo potwierdzające autentyczność i wybitność takiej religijnej lektury. Na niewielkiej liczbie stron znajduje się bogactwo wspaniałych klejnotów, które rozpraszają ciemność i rozświetlają rozległy duchowy ocean dla statku, którym człowiek płynie w kierunku Portu Zbawienia.

Pomimo tego, że poprzednie książki ojca Slavka omawiały samo sedno i istotę chrześcijańskiego i ewangelicznego życia, o tej, najnowszej pozycji możemy bez wahania powiedzieć, że bezpośrednio wypływa ona z samego ewangelicznego źródła i prapoczątku. A tym źródłem i prapoczątkiem jest miłość. Ta miłość, która jest synonimem imienia Bożego i znaku Bożego. Imienia Jezusa i znaku Jezusa. Ta miłość, która natchnęła samego Boga, aby stał się człowiekiem i umarł za człowieka na krzyżu. Obejmująca wszystko i niezmienna Boża miłość, którą Boży człowiek miłuje Boga bardziej niż bliźniego swego, a bliźniego swego jak siebie samego.

Każda część nowej książki ojca Slavka, niczym kronika, zaczyna się od orędzia Matki Bożej, które jest kierowane do nas przez widzącą Mariję Pavlović. A sednem każdego z tych orędzi jest czysta i autentyczna ewangeliczna miłość, do której nas Matka Boża nieustannie i niestrudzenie zachęca.

Po przedstawieniu orędzia Matki Bożej następuje krótki i motywujący komentarz autora, oparty na nieprzemijającej nauce Ewangelii, której nie można pominąć. Na samym końcu komentarza każdego fragmentu książki znajdują się odpowiednie fragmenty Pisma Świętego jako potwierdzenie tego wszystkiego, co zostało napisane. Dzięki temu cały materiał religijny, bogato zdobiony słowami Matki Bożej i Pana, z nienarzucającymi się uwagami i zachętami ze strony autora, tworzy przepiękną duchową szatę. Jak potrójny splot, utkany ze wszystkiego tego, co upodabnia życie wiernych do życia Pana.

Autor o książce

Drogi Czytelniku!

Weź tę książkę do rąk i czytaj. Powstawała ona z miłością i pragnie dać świadectwo miłości Matki, która przemawia do nas i kocha nas. A przemawiając z miłością tworzy odpowiedni nastrój w sercach ludzi, którzy Jej słuchają. Czytaj i słuchaj tego, co Ona mówi.

Jej orędzia, w których mówi z miłością o miłości, są pierwszymi słowami, jakie napotkasz na kartach tej książki. Po przeczytaniu Jej słów, a Ona zawsze rozpoczyna od matczynych słów: „Drogie dzieci!”, rozważaj ze mną Jej orędzia, a następnie przeczytaj wybrany fragment z niewyczerpanego bogactwa Bożego Słowa, które jest nam wszystkim ofiarowane jako pokarm dla duszy, niebieski chleb dla naszego życia, naszego uzdrowienia i naszego zbawienia.

Słowa łagodne, pokorne, dodające odwagi, śmiałe, czasami też słowa wypowiedziane z przekorą, są wyrazem Jej miłości do każdego z nas. Ona chce, żebyśmy całkowicie należeli do Niej, żebyśmy byli ludźmi wiary, miłości i nadziei. Pragnie nam pomóc, abyśmy się wydostali z błota tej ziemi i abyśmy się wznieśli ku wyżynom dającej życie miłości i nieprzemijającego piękna. Twarz nasza jest bowiem oszpecona, serce zranione, rodziny rozbite, powietrze zanieczyszczone, przyjaźnie trzęsą się w posadach. Jest nam ciężko. Na każdym kroku grozi nam śmierć. Miłość wystygła. Matka nam obiecuje, że dzięki miłości wszyscy będziemy piękni. Szpetota zniknie i nie będzie już śmierci.

Jednak to wszystko się stanie tylko dzięki Miłości!

Zostań sumiennym uczniem tej szkoły. Podnieś swój wzrok, a Boże piękno Cię zachwyci i łatwiej Ci będzie kroczyć doliną śmierci w kierunku świtu życia!

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład / Korekta: Anna Halczak / Monika Mostowska

Rok wydania: 2018

Format: 195 x 120

Liczba stron: 168

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Uczestnictwo we Mszy świętej i współudział w Ofierze eucharystycznej należy traktować jako przebywanie w najpiękniejszej szkole życia. Nauka w tej szkole obejmuje bowiem wiedzę o tym, jak należy żyć i jak trzeba umierać. Szkoła ta uczy takiej przyjaźni i miłości, która daje człowiekowi siłę do miłowania bez oglądania się na ludzką wzajemność. Uczy jak wybaczać innym, nawet gdy oni wybaczyć nie chcą. Uczy miłosierdzia dla świata, który wcale nie jest miłosierny. Uczy rozdawać samego siebie z miłością przyjaciołom i nieprzyjaciołom. Współuczestnicząc w ofierze Mszy świętej człowiek zmartwychwstaje do nowego życia. Staje się chlebem życia, światłem i drogą w tym świecie pełnym zatrutego pokarmu, ciemności i bezdroży. Współuczestnicząc w ofierze Mszy św. człowiek zostaje uzdrowiony, aby uzdrawiać, uświęca siebie, aby wzywać do uświęcenia innych. Otrzymuje zadanie, aby nieść pokój – wszak „Idźcie w pokoju Chrystusa!” to ostatnie słowa wypowiadane na Mszy świętej.

Przez współudział we Mszy św. człowiek złamany grzechem i złem, spętany okowami śmierci, powstaje do nowego życia w radości i jedności z Bogiem i ludźmi. Przychodzi zmęczony, a odchodzi wypoczęty. Przychodzi takim jakim jest, a wychodzi jakim może być i otrzymuje moc, aby takim się stawać. Uczestnicząc we Mszy św., staje się człowiekiem eucharystycznym, to znaczy człowiekiem, który przepełniony miłością i oddaniem potrafi z wdzięcznością i naturalną prostotą współpracować z Bogiem i ludźmi w tworzeniu nowego świata.

Autor o książce

Książka ta, jak i poprzednie, powstała w wyniku moich kapłańskich doświadczeń wyniesionych z medziugorskiej parafii. Z jednej strony dane mi było czerpać ogromne dobra duchowe płynące z adoracji Najświętszego Sakramentu, do których „musiałem” się osobiście przygotowywać poprzez modlitwę i medytacje, z drugiej zaś strony zauważyłem katastrofalne skutki zarówno dla kapłanów, osób zakonnych, jak i świeckich, wywołane traktowaniem Mszy świętej jedynie jako wypełniania obowiązku. Bez przygotowania się do Mszy świętej i bez dziękczynienia po niej bardzo łatwo można się rozminąć z Chrystusem czy to na codziennej Eucharystii, czy też niedzielnej.

W dalszej części tej książki, drogi czytelniku, który zapewne jesteś człowiekiem modlitwy, mam nadzieję, że odnajdziesz i odczujesz to, czego pragnie nauczyć nas wszystkich Maryja, żywa Matka żywej Eucharystii. Jej pragnieniem jest, abyśmy nieustannie wzrastali w ofiarnej miłości, czerpiąc siły z tego niewysychającego nigdy źródła Boskiej eucharystycznej miłości. Jest to jedyna miłość, która może uczynić nas ludźmi pokoju. Pokój jest możliwy tylko tam, gdzie ludzie będą zdolni bezwarunkowo oddać swoje życie za drugiego, tak jak czyni to Chrystus, Najwyższy Kapłan. Eucharystia uczy nas, jak przyjmować dar Boży i jak ofiarowywać siebie samego innym w darze.

Tematy

Biblia wychowuje do Eucharystii

Orędzia i pouczenia Matki Bożej

Przeżywaj Mszę Świętą sercem!

Niech życie wasze będzie mszą świętą

Post i Eucharystia

Spowiedź i Eucharystia

Przygotowanie do Eucharystii

Dziękczynienie po komunii

Hymny eucharystyczne

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład / Korekta: Renata Juraszek / Anna Halczak

Rok wydania: 2019

Format: 195 x 120

Liczba stron: 180

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

W czasie pracy w parafii Medziugorje autor niniejszej książki o. Slavko Barbarić większą część swojego czasu poświęcił pielgrzymom. W trakcie tych spotkań powstało wiele wywiadów, które opublikował w „Svetej Baštinie”, „Naszich Ogništach” i w „Glasie Mira”.

Rozmowy te są świadectwem wiary, ale i świadectwem uzdrowień cielesnych i duchowych uzyskanych za wstawiennictwem Królowej Pokoju.

Przez te zapisane rozmowy dziś łatwiej nam jest zrozumieć i pojąć wpływ Medziugorja na przemianę duchową konkretnego człowieka, ludzkości i całego Kościoła, co najlepiej potwierdzają rozmówcy o. Slavka, pochodzący z całego świata.

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład: Renata Juraszek

Rok wydania: 2011

Format: 205 x 145

Liczba stron: 392 

Co ofiarować Matce Bożej z okazji rocznicy objawień?

Dlaczego właśnie nowenna? W jaki sposób odprawić nowennę?

1. dzień – MODLIMY SIĘ ZA WIDZĄCYCH

2. dzień – MODLIMY SIĘ ZA KAPŁANÓW KTÓRZY POSŁUGUJĄ W SANKTUARIUM

3. dzień – MODLIMY SIĘ ZA WSZYSTKICH PARAFIAN

4. dzień – MODLIMY SIĘ ZA WSZYSTKIE OSOBY ODPOWIEDZIALNE ZA KOŚCIÓŁ

5. dzień – MODLIMY SIĘ ZA WSZYSTKICH PIELGRZYMÓW, KTÓRZY BYLI W MEDZIUGORJU

6. dzień – MODLIMY SIĘ ZA WSZYSTKICH PIELGRZYMÓW, KTÓRZY PRZYBĘDĄ DO MEDZIUGORJA

7. dzień – MODLIMY SIĘ ZA WSZYSTKIE CENTRA I MEDZIUGORSKIE GRUPY MODLITEWNE NA CAŁYM ŚWIECIE

8. dzień – MODLIMY SIĘ O REALIZACJĘ WSZYSTKICH OWOCÓW I ZA ORĘDZIA MEDZIUGORSKIE

9. dzień – MODLIMY SIĘ W INTENCJACH KRÓLOWEJ POKOJU

Modlitwy

Wydawca: ICMM

Rok wydania: 2019

Format: 165 x 110

Liczba stron: 32

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Ta książeczka będzie dla ciebie pomocą, gdy zapragniesz być blisko Jezusa, który za nas cierpi i Maryi, która z Nim jako Matka wiele wycierpiała, a Jej cierpienie trwało także po Jego śmierci aż do Zmartwychwstania.

Dla nas ludzi, wędrowców, codziennie otoczonych cierpieniem i mierzących się z osobistym, rodzinnym cierpieniem i cierpieniami świata, dobre i zbawienne jest bycie blisko Jezusa i Maryi, gdyż oni cierpiąc pokazali, że każdy krzyż i każda męka mogą się przemienić w zmartwychwstanie.

Fragmenty Pisma Świętego, orędzia Matki Bożej i krótkie rozważania pomogą ci wniknąć w tajemnicę cierpienia i uzyskasz pewność, że nie jesteś sam w cierpieniu. Tak jak Matka Boża nie zostawiła Jezusa w najtrudniejszych chwilach, tak samo ani Ona, ani Jej Syn nie zostawią ciebie.

Autor o książce

Zanim zaczniesz się modlić przypomnij sobie, że modlitwa, rozważanie męki Chrystusa i męki Matki Bożej oznaczają pozwolenie na to, aby:

–    Boża miłość w cierpieniu dotknęła naszego cierpienia i zamieniła je w miłość;

–    Boża nadzieja w cierpieniu zamieniła nasz brak nadziei w nową nadzieję;

–    wspólnota Matki Bożej i Jezusa w cierpieniu wyleczyła całe nasze rozdzielenie i brak jedności;

–    Boże przebaczenie w cierpieniu zmiękczyło nasze serca i uczyniło je gotowymi do wybaczania i pojednania;

–    krzyk Boga-Człowieka z krzyża skierował głębię naszej istoty ku dobru i miłości;

–    gorycz, której doświadczył Jezus zamieniła wszystkie nasze gorycze w słodycz wypełniania woli Ojca;

–    cierpienie znoszone w Boży sposób sprawiło, że będziemy zdolni spotykać cierpiących tego świata z miłością;

–    śmierć Boga-Człowieka na krzyżu zamieniła wszystkie nasze śmierci w nowe życie zmartwychwstania;

–    wierność Maryi w cierpieniu wyleczyła nas z naszej niewierności;

–    Jej odwaga wyleczyła nas z naszego tchórzostwa;

–    ludzka niegodziwość, która była odpowiedzią na Bożą dobroć, była ostrzeżeniem i upomnieniem, abyśmy nigdy nie pozwalali na zło;

–    ludzka nienawiść i złość ostrzegły nas przed tym, aby nigdy nie dać się ponieść żądzom.

Rozważanie męki Chrystusa i cierpienia Maryi oznacza zatem umożliwienie spotkania tego, co ludzkie i Boże, aby Boże wsławiło się w przemianie tego, co ludzkie!

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład / Korekta: Anna Halczak / Jolanta Straszewska

Rok wydania: 2019

Format: 195 x 120

Liczba stron: 84 (z fotografiami)

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Dla świadomego chrześcijanina spowiedź jest istotną rzeczywistością życia chrześcijańskiego, bez której nie ma pojednania z Bogiem i ludźmi. Pojednania bowiem nie można uzyskać ani za pomocą ugód, ani wzajemnych ustępstw, jak to zwykli czynić mężowie stanu, gdyż jest ono wynikiem całkowitej przemiany serca, którą można osiągnąć tylko poprzez pełną skruchy spowiedź sakramentalną.

Niestety istnieją poważne obawy, że chrześcijanie nie zawsze pojmują spowiedź tak, jak należałoby ją rozumieć w duchu Ewangelii. Co więcej, często spowiedź jest traktowana zbyt powierzchownie, a nadto błędnie. Nierzadko do tego sakramentu podchodzi się jak do męczącego postępowania sądowego, które jakoś trzeba przeżyć! Rozmawiając o spowiedzi w niektórych środowiskach chrześcijańskich, często słychać głosy, że spowiedź to wyznanie grzechów i wyrzeczenie się ich, a potem czekanie na pokutę. A ci, którzy myślą, że nie grzeszą lub są bez grzechu, lubią z upodobaniem podkreślać, że nie zabili nikogo, nikogo nie okradli ani niczego nie podpalili a spowiedź dotyczy głównie tego. Rzadko można spotkać kogoś, kto by się spowiadał z grzechu zaniedbania.

Spowiedź bowiem przede wszystkim trzeba pojmować jako spotkanie grzesznego człowieka z miłosiernym Bogiem. Jako powrót syna marnotrawnego do domu dobrego Ojca.

Przedmiotem spowiedzi ma być nie tylko uczyniony grzech, lecz także nieuczynione dobro. Zwłaszcza nieokazanie miłości wobec Boga i bliźnich. Miłość bowiem jest największym przykazaniem w Prawie. A nieokazana miłość jest największym grzechem wobec Prawa, którym dla chrześcijanina jest Ewangelia Jezusa. Kto więc nie grzeszy przeciwko miłości, jest naprawdę człowiekiem bez grzechu. Ale takich ludzi nie ma. A więc nie jest bez grzechu ani ten, kto nie uczynił żadnego zła, ani ten, kto nie wypełnił w całości przykazania miłości. Wszyscy jesteśmy grzeszni. Wszyscy jesteśmy zranieni przez grzech. A zranionemu potrzebny jest lek i leczenie.

Chory potrzebuje uzdrowienia. I temu właśnie służy spowiedź. Ona jest jak szpital i sanatorium. Zabliźnia nasze zranione serca. Ona uzdrawia nasze obolałe istnienie. Lekarzem i uzdrowicielem jest sam Pan Bóg, a pośredniczy w tym duchowny, spowiednik. Jeśli potraktujemy sakrament pokuty tak, jak powinniśmy, wtedy każda chrześcijańska spowiedź stanie się bardziej gruntowna i w większym stopniu do przyjęcia, niż to miało miejsce do tej pory.

Ta książka pragnie ci pomóc, abyś się zachwycił kwiatem swego serca i owocami, które rozkwitłe serce wydaje, a są to: MIŁOŚĆ, DOBROĆ, WYBACZENIE, MIŁOSIERDZIE, POKÓJ, ŻYCZLIWOŚĆ, ODWAGA, MĄDROŚĆ! Pragnie ci pomóc, abyś się zachwycił pracą nad swoim sercem, bo to się opłaca.

Autor o książce

Wierzę, że każdy z nas spotkał się z pytaniem, które go trapiło albo może trapi do dzisiaj: dlaczego istnieje grzech? Dlaczego coś jest zabronione i dlaczego coś jest uważane za grzech? Jestem przekonany, że mało komu oszczędzone były wątpliwości: może grzech jest tylko wymysłem, aby nas zastraszyć, aby trzymać nas w ryzach, aby łatwiej można było nam wydawać polecenia? Czy nie sądziliśmy gdzieś w głębi duszy, że grzech został wymyślony przez starszych: rodziców, Kościół albo kogoś innego, kto powołując się na Boga chciałby łatwiej zrealizować swoją wolę?

Może będę bardziej zrozumiały przytaczając własne doświadczenie, które noszę w duszy. Już w czasach nauki w seminarium męczyło mnie pytanie: dlaczego coś jest grzechem? Nie zdecydowałem się nigdy zadać tego pytania głośno, bo wydawało mi się, że wzięto by mnie, jeśli nie za głupca, to na pewno za bezbożnika. To pytanie towarzyszyło mi jak ponury cień i dręczyło mnie przez cały czas pobierania nauki. Kiedy zostałem kapłanem, starałem się zawsze poważnie traktować spowiedź świętą. Ale to pytanie cały czas do mnie wracało. Słuchając wielorakich doświadczeń ludzi, czułem w głębi duszy, że wielu z nich nie zrozumiało naprawdę na czym polega grzech. Kiedy ktoś spowiada się łatwo, traktując spowiedź rutynowo, nigdy nie ma pewności, że naprawdę żałuje za grzechy.

Jako młody kapłan przeżywałem głęboki kryzys. Zadawałem sobie pytanie: po co spowiedź? Z ołtarza głosimy Radosną Nowinę. Mówimy o grzechu i wzywamy do zerwania z grzesznymi nawykami. Rzadko kiedy słyszałem jednak spowiedź, w której ktoś by się powoływał na słowa Chrystusa lub kazania w przekonaniu, że musi zerwać z grzechem. Zadawałem sobie w głębi duszy pytanie: po co w ogóle głosić kazania? Po co w ogóle spowiadać? Pragnąłem widzieć chociaż małą zmianę między jedną a drugą spowiedzią. Ponieważ takich zmian nie odkrywałem ani nie odnajdywałem, pytanie to stawało się coraz bardziej natarczywe i coraz bardziej męczące.

Teraz widzę, że tu zaczynają się dramaty wielu kapłanów, dopóki nie odkryją sensu swojego powołania, szczególnie wezwania do pojednania. Widzę również jasno, że wielu chrześcijan ma trudności ze spowiedzią, szczególnie młodzież, gdyż i ona ma te same dylematy. I znów pojawia się to samo pytanie: czy znowu muszę mówić to samo? Dlaczego muszę to powiedzieć kapłanowi? Z tego powodu często się zdarzało i zdarza, że wiele osób wspomina o marginalnych i nieważnych sprawach, a ważne ukrywa i o nich nie mówi. To się przytrafia prawie każdemu młodemu człowiekowi. Szczególnie w okresie dojrzewania i dorastania. Wielu wtedy przestaje chodzić do spowiedzi. Wówczas doświadczenie kapłana sprowadza się do stwierdzenia następujących faktów: ci, którzy powinni się spowiadać, nie chodzą do spowiedzi. A ci, którzy chodzą, czynią to niedbale i powierzchownie.

Pamiętam dobrze pewną kobietę, która poprosiła mnie o rozmowę dotyczącą spowiedzi. Podkreśliła wyraźnie, że nie chce się spowiadać. Jej pierwsze pytanie brzmiało: „Dlaczego muszę się spowiadać przed kapłanem, który jest takim samym człowiekiem jak ja? Ja to czynię bezpośrednio przed Bogiem”. Zamilkłem na chwilę. Poczułem się jakby pochwycony w kleszcze. To było także moje pytanie. Nie wiedziałem co mam odpowiedzieć. I wtedy powiedziałem: „Mam ten sam problem ze spowiedzią. Dlaczego ludzie muszą się spowiadać przed kapłanem, który jest tylko człowiekiem? Chyba nie dzieje się tak z powodu ciekawości duchownych odnośnie do uczynków wiernych! Jestem przekonany, że nikt z ludzi nie mówi nic nowego. Kapłan zna wszystkie grzechy, wszystkie ludzkie uczynki. To jest także mój problem…”

Wtedy ona zamilkła. Zrozumieliśmy, że tu chodzi o coś innego! Nie tylko o to, dlaczego się spowiadać, lecz o coś głębszego. Tu chodzi o spotkanie zranionego z Lekarzem, grzesznika ze Świętym, znieważonego z Pocieszycielem, poniżonego z Tym, który wywyższa pokornych, głodnego z Tym, który zaspokaja głód, zagubionego z Tym, który zostawia 99 owiec, aby odnaleźć tę jedną zagubioną. Tego, który jest w ciemności z Tym, który mówi, że jest Światłością, Tego, który jest na bezdrożu z Tym, który mówi, że jest Drogą. Obumarłego z Tym, który mówi, że jest Życiem. Samotnego z Tym, który pragnie być w towarzystwie synów człowieczych. Rozmawialiśmy długo i zdrowiało nasze pojmowanie spowiedzi.

Tematy

Właściwe pytanie

Największy grzech

Praca nad sercem

Kto jest miarą?

Spowiedź – dlaczego?

O przygotowaniu do spowiedzi

Żal za grzechy

O pokucie

O działaniu szatana

Rachunek sumienia

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład / Korekta: Renata Juraszek / Barbara Korta-Wyrzycka, Anna Halczak

Rok wydania: 2020

Format: 195 x 120

Liczba stron: 120

Wydawca: ICMM

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Rok wydania: 2020

Format: 130 x 130

Liczba stron: 144 (z fotografiami)

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Ta książka odpowiada na pytanie co mówić Jezusowi w Przenajświętszym Sakramencie, jak się do Niego modlić. O. Slavko nie poucza nas jak mamy się modlić, ale modli się z nami i w taki nienarzucający się sposób poucza nas, wprowadza w modlitwę. Książka jest pisana „ze środka“, powstała jako owoc adorowania Jezusa w Przenajświętszym Sakramencie, jako owoc spotkania z Jezusem. Autor wprowadza szeroki kontekst i głębię: nie wprowadza zbyt szerokiego kontekstu, żebyśmy się nie zgubili i nie pisze zbyt głęboko, żeby nie było to dla nas nieosiągalne. Poprzez tę książkę-modlitwę o. Slavko prowadzi nas drogą, którą możemy podążać dalej, możemy także wyruszyć własną drogą.

Książka zawiera modlitwy, fragmenty Pisma Świętego i medziugorskie orędzia. Ta pozycja przypomina nam o orędziach, które Matka Boża do nas skierowała przez widzących: nie ma tu wymądrzania się. Tekst jest nieskomplikowany, pełen siły i oparty na teologii. Stanowi punkt wyjściowy, z której modlący się wyrusza i powoli zagłębia się w mrocznych zakątkach serca i uwalnia je.

To jest książka odpowiednia dla naszych czasów. To jest droga do ludzkiego serca. Możemy się cieszyć, że trzymamy w ręce książkę, z pomocą której nauczymy się adorować Jezusa w Przenajświętszym Sakramencie i modlić się sercem.

Autor o książce

Jedna z najpiękniejszych definicji modlitwy brzmi: modlitwa jest miłosnym trwaniem przed Bogiem!

Nasza modlitwa może stać się rzeczywiście bezbożna, czyli bez Boga. Dzieje się tak wtedy, kiedy od Boga żądamy tylko tego, czego nam trzeba, a nie szukamy Boga dla Niego samego.

Jezus poucza, że Ojciec wie wszystko, kocha nas i gotów jest nam udzielić wszystkiego, więc najważniejsze dla nas staje się szukanie Jego sprawiedliwości i Jego królestwa, a wszystko inne będzie nam dane. To nie znaczy, że nie powinniśmy mówić Jezusowi o naszych potrzebach, wylewać przed Nim swoich żalów i szukać u Niego pomocy w trudnościach. Przeciwnie, On sam nam to wskazuje: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. (Mt 7, 7-8)

Jednakże gdyby tylko na tym zatrzymywała się nasza modlitwa, naprawdę byłaby bezbożna, gdyż nie szukalibyśmy w niej najpierw Boga, lecz jedynie i wyłącznie tego, czego od Boga potrzebujemy. Bóg nie jest z nami tylko po to, aby się Nim posłużyć, gdy jest nam ciężko, lecz byśmy byli z Nim w każdy czas.

Wielu chrześcijan przeżywa kryzys modlitwy. Noszą w sobie przekonanie, że nie mogą się modlić, lub nie mają na to czasu. Tymczasem prawda jest zupełnie inna. Swoje problemy starają się rozwiązywać na inne sposoby, a kiedy to się im nie udaje, dopiero wtedy próbują rozwiązać je z Bogiem. Taka postawa sprowadza Boga do roli „pogotowia ratunkowego”. Kiedy ustaje potrzeba, Boga odsuwamy na dalszy plan i nie poszukujemy Go więcej. Można więc powiedzieć, że prawdziwy problem modlitwy zawiera się w naszej postawie wobec Boga, a więc w naszej wierze.

Istnieją różne formy i sposoby modlitwy. Najbardziej znana jest modlitwa ustna przy użyciu wielu słów z wykorzystaniem tekstów oraz pieśni. To jest dobre, lecz nie zadowala w pełni duszy współczesnego człowieka. Ta dusza bowiem codziennie napełniana jest przeróżnymi informacjami, obrazami, więc dlatego potrzebny jest jej pokój, wyciszenie, po to, aby mogła spotkać się z Bogiem. Stąd też treść pieśni i wezwań modlitewnych powinna wprowadzać duszę i serce w nowy, Boski rytm, aby uzdolnić człowieka do pozostania w pokoju z Bogiem. Modlitwa uwielbienia jest najlepszym tego przykładem.

Powiedzieliśmy już wcześniej, że każda modlitwa może stać się bezbożna, gdy nie szukamy w niej Boga, lecz tylko żądamy czegoś od Niego. Dlatego adoracja jest wyjątkową modlitwą. Jeśli znajduję czas dla Jezusa w Przenajświętszym Sakramencie, aby trwać przed Nim i razem z Nim w postawie uwielbienia, szukam Jego samego, gdyż On jest tu, On jest Emmanuelem – Bogiem z nami. Nie szukam Go po to, by coś otrzymać, by mnie wysłuchał. Z chwilą gdy zaczynam wielbić i adorować Jezusa, pokazuję tym samym, że najpierw Jego szukam, Jego wysławiam i wychwalam, Jego błogosławię i dzięki Mu składam, z Nim przebywam, bo On jest Panem. Dlatego warunkiem adoracji jest wiara i miłość.

Człowiek nie może wytrzymać napięcia podczas spotkania z osobą, do której nie ma zaufania, której nie kocha. To odnosi się zarówno do ludzi, jak i do Boga. Miłość i zaufanie wzrastają poprzez wzajemne obcowanie, tym samym wzrasta uwrażliwienie na siebie nawzajem. W im większym stopniu wzrasta miłość wobec drugiej osoby, tym mniej potrzeba słów do wzajemnego porozumienia się. Wówczas więcej przestrzeni pozostaje na milczenie, które przenika głębiny duszy i serca, przynosząc ukojenie w Bogu, a nie w „rzeczach”, które On daje.

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład / Korekta: Zofia Oczkowska / Lidia Grin, Renata Juraszek, Anna Halczak

Rok wydania: 2019

Format: 195 x 120

Liczba stron: 252

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Choć jest to niezwykłe jest to również prawdziwe. Nasz czas jest czasem modlitwy. Ludzie naszych czasów, którym nieustannie się spieszy zatrzymują się na modlitwie. A zatrzymują się z tego powodu, że odczuwają wrodzoną potrzebę rozmowy z Bogiem, aby Bogu powiedzieć to, czego nie są w stanie powiedzieć ludziom nawet najbliższym przyjaciołom. Ludzie wiedzą, że Bóg jest jednak najbliższym przyjacielem człowieka. Dlatego drodzy czytelnicy: jeżeli chcecie być bliscy i coraz bliżsi największemu przyjacielowi człowieka Jezusowi Chrystusowi to zatrzymajcie się nad tą książką. Ona w bardzo prosty sposób nauczy was jak należy się modlić i jak należy kochać Boga i bliźniego, bez którego miłości nawet modlitwa nie może być owocna.

Często czytaliśmy różne książki na temat modlitwy. A w końcu mamy książkę, która sama przez się jest modlitwą. W tej książce nie mówi się jak należy się modlić, lecz w tej książce się modli. Tak jak każdy chrześcijański wierny powinien się modlić. Z serca do serca. Z bolesnego krzyku biednego człowieka do miłosiernej odpowiedzi Boga – Człowieka.

Autor o książce

Z tej książeczki dowiesz się, że Matka Boża wzywa nas do modlitwy przed krzyżem, do modlitwy przed Najświętszym Sakramentem. Wzywa cię również, abyś się dobrze wyspowiadał, abyś się dobrze przygotował do Mszy św. i dokonał aktu dziękczynienia po niej. Znajdziesz orędzia, które będą cię motywować, abyś się poświęcił Bogu przez modlitwę do Matki Bożej. Poświęcić się Bogu to znaczy: codziennie zdecydować się na miłość, na wybaczenie, na miłosierdzie przeciwko złu i grzechowi, przeciwko szatanowi i wszystkim jego dziełom oraz przeciwko wszelkiej z nim współpracy.

Każdą modlitwę można skończyć szybko, tak że odmówimy wszystko, a nie spotkamy Jezusa i Maryi. Jeżeli tak czynimy grozi nam niebezpieczeństwo, że stanie się to czasem straconym i bezsensownym, a my nigdy nie pokochamy modlitwy. Dlatego ważne jest, aby mieć czas na modlitwę.

Tematy

Modlitwy poranne

Modlitwy wieczorne

Modlitwa do Ducha Świętego

Akt zawierzenia Maryi

Modlitwa różańcowa

Różaniec pokoju

Koronka Jezusowa

Modlitewne przygotowanie do spowiedzi

Modlitwa na dzień postu

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Adoracja Krzyża Świętego

Droga krzyżowa

Modlitwa przed Mszą Świętą

Dziękczynienie po Mszy Świętej

Modlitwa o uzdrowienie

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład / Korekta: Maria Balewiczowa / Renata Juraszek

Rok wydania: 2019

Format: 195 x 120

Liczba stron: 192

O. Slavko Barbarić, OFM, urodzony w 1946 roku w Dragićinie w pobliżu Medziugorja, w 1971 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Studiował filozofię i teologię w Sarajewie i Schwazu, a tytuł magistra uzyskał w 1973 roku w Grazu (Austria). Doktorat z teologii pastoralnej obronił w 1982 roku we Fryburgu (Niemcy).

W styczniu 1982 roku rozpoczął pracę z pielgrzymami w Medziugorju. Prowadził rekolekcje i seminaria. Jeździł po całym świecie z wykładami na temat wydarzeń medziugorskich. Jest autorem licznych tekstów i książek o duchowości medziugorskiej, przetłumaczonych na dwadzieścia języków.

O. Slavko zmarł na Križevacu w piątek 24 listopada 2000 roku o godzinie 15:30 po zakończeniu nabożeństwa Drogi Krzyżowej dla parafian i pielgrzymów.

O książce

Zarówno każda książka jak i osoba ma swój potencjał twórczy i właściwe sobie historyczne uwarunkowania. Każda ma swój zasób językowy i specyficzne wyznaczniki, które są typowe jedynie dla niej. Od kiełkowania do dojrzewania. Od powstawania do pojawienia się w świetle dziennym.

Książka, którą mają teraz państwo przed sobą ma również inne, swoiste właściwości, które do pewnego stopnia odróżniają od standardowo pojmowanej publikacji. Co więcej, ta książka ze względu na proces twórczy jest wyjątkowa.

Przede wszystkim nie zrodziła się w cichym zakątku, w którym zwykle koncentruje się pisarz i gdzie najczęściej powstają dzieła pisane, ale powstawała w samym centrum współcześnie toczącego się życia. Nie jest ona płodem długotrwałych rozmyślań i rozważań, lecz wyrazem spontaniczności, bezpośredniości, a tym samym pełnej źródłowości i szczerości. Nie jest również spuścizną jednego autora, czy kilku pisarzy, ale owocem dużej liczby współrozmówców z prawie całego świata. Większość rozmów z gośćmi z całego świata, tworzących kwintesencję niniejszej książki przeprowadzono w Medziugorju. A wszystkie rozmowy oprócz jednej prowadził o. dr Slavko Barbarić OFM. Toczyły się one w kilku językach europejskich. W większej części rozmowy prowadzone były bez uprzedniego uzgodnienia, bez zapowiedzi. Ponieważ szacowni goście nie zapowiadali swojego przyjazdu do Medziugorja, więc i przygotowanie nie było możliwe.

Współrozmówcy niniejszej książki pochodzą z pięciu kontynentów: Europy, Azji, Ameryki Południowej i Północnej oraz Australii. Obecnie brakuje nam jedynie rozmówcy z Afryki, aby te wywiady mogły objąć przedstawicieli wszystkich kontynentów świata!

Jeżeli chodzi o przynależność narodowościową i państwową, to nasi współrozmówcy pochodzą z dwudziestu pięciu różnych narodów i państw. Pośród nich znajdują się: Chorwaci, Serbowie, Albańczycy, Szwajcarzy, Niemcy, Austriacy, Włosi, Francuzi, Anglicy, Irlandczycy, Polacy, Amerykanie, Rosjanie, Australijczycy, Hindusi, Libańczycy, Czesi i Filipińczycy.

Jeżeli chodzi o powołanie i zawód nasi współrozmówcy są podobni do kolorowego kwietnika pełnego różnorodności i wielowarstwowości. Pośród nich są: prawnicy, lekarze, politycy, generałowie, dziennikarze, informatycy, fizycy, reżyserzy, aktorzy, psychologowie, parapsychologowie, neuropsychiatrzy, uzdrawiacze, lekarze uniwersyteccy, muzycy, poeci, księża, biskupi, arcybiskupi, kardynałowie, zakonnicy i zakonnice. Jeden z rozmówców jest odkrywcą współczesnej dżumy – wirusa HIV, a jedna z rozmówczyń ma stopień kapitana floty powietrznej i pracuje jako pilot ponaddźwiękowego samolotu wojskowego.

Z punktu widzenia przekonań osobistych większość rozmówców to katolicy, lecz pomiędzy nimi znalazł się również wyznawca prawosławia, anglikanin, jak również ludzie należący do innych wspólnot religijnych. Prawie wszyscy nasi rozmówcy są osobami wykształconymi, a wielu z nich zajmuje odpowiedzialne stanowiska.

Również ze względu na koleje swojego życia nasi rozmówcy przyciągają uwagę. Niektórzy z nich na przykład przez wiele lat byli niewidomi, inni się nawrócili, a jeszcze inni zostali uzdrowieni z uzależnienia albo innej ciężkiej choroby. Niektórzy swoje niespodziewane i pełne uzdrowienie przypisują cudownemu wstawiennictwu Matki Bożej Medziugorskiej. Do Medziugorja przywiodły naszych rozmówców różne powody i motywacje: usłyszeli głosy na temat sanktuarium gdzieś na świecie, motywowali ich przyjaciele, którzy osobiście doświadczyli duchowych darów Medziugorja, albo też doprowadziła ich tu najzwyklejsza ludzka ciekawość. Lecz sami przyznają, że wszyscy w Medziugorju doznali mocy Bożej łaski i obecności Bożej, a niektórzy przeżyli tutaj całkowite nawrócenie. O wszystkim tym mówią otwarcie podczas rozmów, a to co zostało powiedziane na kartach tej książki lub co niechcąco opuszczono sprawia, że książka jest interesująca, a nawet wyjątkowa. (o. Jakov Bubalo OFM)

Wydawca: ICMM

Autor: o. Slavko Barbarić

Język: polski

Język oryginału: chorwacki

Przekład: Renata Juraszek

Rok wydania: 2011

Format: 205 x 145

Liczba stron: 400